Wat kun je toch hard werken, hè, als je gedreven wordt door een deel dat het gevoel heeft dat je het niet goed genoeg doet? Dat je niet snel genoeg gaat, dat je niet goed genoeg bent?
Vorige week had ik weer wat “crash-momentjes”. Die zijn gelukkig niet meer te vergelijken met de keiharde, langdurende crashes van voorgaande jaren, maar wel een duidelijk signaal dat ik te veel had gedaan.
“En dat is helemaal mijn eigen schuld.” (super helpend voor mijn systeem, deze zin)
Ik leg er zelf die druk op.
En ik raak verstrikt in die druk, in de wil om “het weer te kunnen”.
In zo’n week kan ik moeilijk echte rust nemen. Ik blijf mezelf opjagen, omdat ik “door moet”.
“Dit kan niet zo, hier heb ik geen tijd voor.”
Die weerstand om te zijn met wat er is, die er juist voor zorgt dat het alleen maar erger wordt. Ik zit dan in de harde modus die me ooit heel ver heeft gebracht maar ook zo enorm deed crashen. Dan is het deel actief dat ik mijn “Warrior Chick” noem.
Maar het verlangen om weer te kunnen werken is zo groot. Ik ben iemand die graag werkt, die een missie voelt en dolgelukkig wordt van wat ik doe en van mensen helpen. Oh, en het verlangen om gewoon weer te kunnen leven, met mensen zijn waar ik van hou en kan genieten van die tijd zonder me zorgen te maken over wat het met mijn systeem doet.
Daardoor mis ik 100 signalen… nee, die heb ik genegeerd omdat ik juist “zo lekker bezig was”. (Terwijl ik wel 48 keer per dag tegen mezelf zei dat ik langzaam moest gaan. Dat ik vooral extra rust moet nemen omdat de drukke, gezellige december maand voor de deur staat… 😊)
Want die signalen waren er wel. Overprikkeld en moe maar juist meer scrollen, meer socials doen (want dat moet toch voor mijn werk 😉). Duizelig en oren suizen nog meer.
Mijn lontje werd steeds korter, mijn gedachten gingen steeds sneller. Anxiety groeide en het gevoel van “niet veilig te zijn” was er constant weer. Vertragen lukte steeds moeilijker, alles moest nu.
Reguleren lukte me ook niet meer zo goed, mijn hoofd keurde alles af wat ik probeerde. Vertrale energie was oh zo ver weg.
Zelfs mijn content werd anders; een subtiel verschil maar ik zie het zelf wel. Het waren bijna reminders voor mezelf. 😉
Ondertussen zoekt mijn hoofd naar verklaringen, die gaat in de “fix-modus”. Waar kan het door komen dat mijn middenrif zo vast zit dat ik mijn adem niet meer naar beneden krijg? Duh… 😉
Dat lijkt logisch en “hoe kun je dat nou niet zien?” maar mijn hoofd denkt in Chinese Geneeskunde, in hout en aarde blokkades of in ziektes en nare doemscenario’s; alles wat ik niet zelf zou kunnen oplossen, wat buiten mijn controle ligt. Want dat is eng. Dus dat maakte alles nog een stukje erger.
Als ik dan eindelijk na heel veel knuffels en een goed gesprek er al huilend uit gooi dat ik:
⭐ …dat ik vind dat ik het niet goed genoeg doe.
⭐ …dat ik vind dat ik niet snel genoeg ga.
⭐ …dat ik dan zo teleurgesteld ben in mezelf…
⭐ …mezelf meer lucht mag geven.
Dan lost de spanning in mijn middenrif langzaam op. Slaap ik eindelijk weer een nacht goed door, is alles rustiger in mijn hoofd en kan ik vandaag een post schrijven over dit gevoel. En weer langzaam verder werken, verder bouwen.
Het grappige is dat het meeste van die spanning ontstaat doordat ik ga vechten tegen “de crash”. Ik vergeet te zijn met wat er is, geholpen door de staat van mijn zenuwstelsel. Ik vergeet hoeveel praten over wat er allemaal in me omgaat, me helpt.
Ik vecht tegen alles wat er is omdat ik niet wil dat het er is. Omdat ik door wil met mijn leven.
Maar zo werkt het niet. Zo’n les die ik blijf leren.
Ergens in die ventrale modus, als ik genoeg energie heb om daar weer bij te kunnen, dan voel ik weer hoop en intuïtie, weet ik dat alles zo snel gaat als het hoort te gaan.
Dat ik precies ben waar ik hoor te zijn. En dat ik een stukje controle losser mag laten.
Dat acceptatie mijn vriend is.
Dat het op zijn plek valt, als ik het maar laat vallen.
Dat overgave niet zo moeilijk is als het woord suggereert.
Hoe meer je leert, hoe verder je komt, hoe dichterbij je bij dat woordje komt en de rust die dat met zich mee kan brengen.
Het gaat echt zo snel als het hoort te gaan en ik doe het goed.
Ik loop niet achter, ik doe al helemaal niet te weinig en ik ga snel genoeg.
Met aandacht, in een rustig tempo, kleine stapjes in de goede richting.
Het zijn mijn oude patronen, mijn Warrior Delen die sneller willen dan gezond is. Dat hoeft niet meer. Ik ben al goed genoeg.
En jij ook.
Misschien helpt dit verhaal jou om niet tegen jezelf te vechten maar met jezelf mee te bewegen; precies in het tempo dat jouw systeem je vertelt. Op tijd voor de feestdagen! ⭐
###