Verberg ik mezelf achter mijn woorden? Zijn ze mijn masker omdat ik het zo spannend vind om mijn visie te uiten?
Het lukt me maar niet om posts te schrijven over mijn grote passie: mensen helpen het bouwen van hun mooie bedrijf, door dichterbij zichzelf te komen. Het tot leven brengen van ideeën die de wereld nodig heeft…juist omdat ze zo vanuit iemands diepste zelf komen.
Ik heb ruim 23 jaar ervaring in marketing en “bouwen”. Van “broekie” tot Head of Marketing Europa, voor grote internationale bedrijven. Eerst wat jaartjes Benelux, toen voor Europa en zelfs een zomerlang wereldwijd, met verhuisplannen naar Taiwan die in overleg waren.
Tot ik met een burn-out instortte want het was allemaal een beetje te veel (goh😉).
23 jaar ervaring op het hoogste niveau. Bedrijven bouwen, marketingstrategisch denken en die ideeën ook uitvoeren.
En daarnaast een jaar of 10 aan heel diep gaan, bewuster worden, leren voelen en dichterbij mezelf komen…maar daar heb ik geen diploma in. 😉
Dus nog voel ik me onzeker. Alsof ik geen recht van spreken heb. Alsof niemand daarop zit te wachten. En alsof dat laatste niet “mag” zonder diploma.
Het is niet zoals mijn eigen ervaring met leren voelen, reguleren of angst en paniek, iets waar ik wel hele content kalenders over kan schrijven…hier gaan mensen iets “van vinden”.
Ik doe het een beetje anders dan anderen dus ik vermijd het om mijn visie te uiten, waarin leren voelen en het bouwen van je bedrijf op elkaar aansluiten.
Te leren voelen waar je te snel wilt gaan, vertragen om te zien waar het echt vandaan komt, leren werken met je zenuwstelsel en vanuit jezelf bouwen, in plaats van vanuit wat je in de chaos van de wereld van jezelf verwacht.
Werken met jouw kracht, je hooggevoeligheid of hoogbegaafheid; dingen die er juist voor zorgen dat jij anders kunt leven en denken en die je kracht kunnen zijn…als je leert om ermee om te gaan in een wereld die er niet voor is gemaakt.
(Het is ook grappig want vroeger zette ik mijn gevoel ook altijd in bij mijn werk…dat wist ik alleen toen nog niet…;))
Maar dat zijn allemaal dingen waar ik geen diploma voor heb en ik zet zorgvuldigheid hoog bovenaan, mede omdat ik zelf “geholpen” ben door coaches die het allemaal alleen maar erger maakten omdat ze niet konden aanvoelen hoe slecht het met mij ging. Dat wil ik anderen nooit aandoen.
Dus verberg ik me achter woorden over mijn eigen ervaring. Misschien nog een maskertje dat ik opzet. Want het is best spannend.
Gelukkig heb ik ontzettend slimme, lieve mensen om me heen die me hieraan herinneren. 😊
Dus…vanaf “zodra het me lukt” (😉) ga ik meer delen over mijn kennis en ervaring, mijn grote liefde voor het helpen van mensen met het bouwen van hun missie door weer dichterbij zichzelf te komen!
En ik kijk uit naar jullie feedback en meningen…want ik denk misschien, nu ik dit schrijf, dat ik daar vroeger bang voor was. Dat een deel van mij dat spannend vindt maar dat mijn Volwassen Ik alleen maar blij wordt van andere visies, om te helpen ontwikkelen. Bijzonder hoe dat inzicht kan voortkomen uit het schrijven van een blog.
Herken je dit? Of ben ik heel raar? 😉