Voelen waar ruimte is, in plaats van duwen waar problemen zijn.
Toen dit in me opkwam, hing ik half op mijn kop in de gang, mijn ene sneaker in mijn hand en de andere al aan mijn voet, en ik irriteerde me aan het feit dat mijn roze veter niet snel genoeg gestrikt wilde worden.
Het doet me denken aan zo’n vlieg die angstig tegen de ramen aan blijft vliegen, terwijl er 1 meter verder een deur wagenwijd openstaat.
Degenen die mij goed kennen, of al wat langer volgen, weten dat deze uitspraak niet is hoe ik normaal gesproken spreek of schrijf.
Het is zo zacht en zo vol compassie. Het straalt van de rust en de kalmte en de wijsheid.
Dan ik; redelijk vol temperament dat ik niet altijd kan verbergen. Tot een paar jaar geleden moest alles “fxcking” opschieten en mijn eerste boek stond nog vol vloekwoorden uit pure machteloosheid.
En belangrijker nog; ik kon (kan) ook echt die vlieg zijn; me koppig focussen op “weer verder willen autorijden” of “langer met mensen kunnen zijn”, daar zo mee bezig zijn dat ik niet zie dat er misschien deuren openstaan om ruimte te vinden voor dingen die nu belangrijk zijn om eerst te herstellen.
Maar dan komt er zoiets moois in mij op. Ik werd er tot diep vanbinnen stil van.
Het was alsof mijn ziel me tot rust maande, alsof ik een hint kreeg voor een toekomst met kansen en mogelijkheden, als ik ze maar zou zien.
Als ik maar op de juiste plek zou (kunnen) kijken.
Het deed me geloven.
Het gaf me hoop in een chaotische tijd.
Het veranderde mijn perspectief.
Het deed me die vlieg voor me zien; het bezig zijn met wat er nog niet goed gaat.
Wat niet kan, waar de druk op ligt.
De doelen die ik heb en die nog zo ver weg lijken…zo onbereikbaar soms.
Dat ik niet altijd zie hoeveel er al is veranderd, hoe mijn bewustzijn en mijn zenuwstelsel nu werken.
Dat ik steeds beter kan reguleren en mezelf steeds meer terugvind…
Zodanig dat dit soort mooie zinnen weer in mij opkomen. Dat was heel, heel lang geleden.
Ik kwam vandaag het velletje papier tegen, weggestopt tussen twee to do lijstjes waar ik nog niet aan toegekomen was (herkenbaar? 😉); dus het leek me een mooi moment om het te delen.
Voor iedereen die ook wat hoop, rust, kansen en ademruimte kunnen gebruiken…vind de deur in plaats van de ramen en het komt goed.